Bach: Tanrısal Partisyonda Bir Nota
“Johann Sebastian Bach, bir gün kalabalık bir topluluğun bulunduğu bir salona bir amatörün klavyenin başında oturduğu ve doğaçlama yaptığı sırada girdi. Amatör büyük ustanın varlığının farkına varınca oturduğu yerden fırladı ve parçayı uyumsuz bir akorla bitirdi. Bunu duyan Bach müzikal olarak duyduğu rahatsızlıktan o kadar çok tedirgin oldu ki, kendini karşılamaya gelen ev sahibinin önünden koşarak geçti. Klavsenin üzerine doğru atılır, uyumsuz akoru çözer ve gerektiği gibi noktalar. Ancak bundan sonra evsahibine doğru yürür ve onun önünde saygıyla eğilir.”
Şüphesiz ki besteci Richardt, bu anektodu aktarırken, neredeyse dahi müzisyenlerin tıpkı Bach gibi huysuz olduğunu biliyordu. Huysuz, katı, acımasız ve hırçın. Müzisyenlerin, tıpkı Bach’ta olduğu gibi, dahi yönleri kadar bu huysuz yönleri de meşhurdu.
Armanda Ferrachi, Bach’ın hayatını ve müzikal dünyadaki yerini anlattığı Bach, Son Füg kitabında en az Mozart kadar asi, Bethoveen kadar hırçın, Ravel kadar mükemmelliyetçi, Liszt kadar dahi bir portre çizer. Can Yayınları’nın imza attığı, Havel Bucak tarafından Fransızca aslından çevrilen kitap, başlangıçta bize kısa boylu, tıknaz, iyi giyimli, seyahati seven ve dikkatli bir Bach anlatır. Fakat, bu sıradan portrede derin bir farklılık vardır; o da soyutu somuta, somutu da soyuta dönüştürme alışkanlığına fena halde kapılmış bir müzisyenin varlığıdır. Dünyayı füg (çoksesli müzikte bir çeşit beste) biçiminde gören bir Bach.
Yazının Devamı: http://www.okudumyazdim.net/bach-tanrisal-partisyonda-bir-nota
Facebook
Twitter
Delicious
FriendFeed
Google
